เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9
กู้เหรินหมายถึงให้เย่จือใช้เงินในบัตรได้เลย แต่เย่จือกลับส่ายหน้า
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ไว้ดีกว่า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เหรินก็มองเย่จืออย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง หลายวินาทีต่อมา มุมปากของเขาพลันยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมา
“คุณทำให้ผมประหลาดใจจริง ๆ”
เย่จือชะงักไป เธอตาฝาดไปหรือเปล่า เมื่อครู่กู้เหรินกำลังยิ้มอยู่จริง ๆ หรือ แม้รอยยิ้มนั้นจะหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอก็ตาม
ไม่นานกู้เหรินก็กลับมามีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม แววตาสีดำสนิทไร้ความรู้สึกใด ๆ
“คุณไม่ต้องเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ เงินสิบล้านหยวนนี้ไม่จำเป็นต้องคืนให้ผม”
เย่จือยืนยันอย่างจริงจัง “ฉันไม่ชอบติดค้างอะไรใครค่ะ เงินสิบล้านหยวนนี้ อีกหนึ่งปีฉันจะคืนให้คุณแน่นอน”
เมื่อเห็นว่าเย่จือยืนกรานเช่นนั้น แววตาของกู้เหรินก็ไหววูบเล็กน้อย