เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5
หลังจากได้รับสร้อยคอจากบุลการีแล้ว เย่จือไม่ได้รู้สึกดีใจมากนัก กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเสียมากกว่า เห็นได้ชัดว่าเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายใช้เงิน ทำไมกลายเป็นว่าเธอเอาแต่ได้รับของขวัญอยู่เรื่อยเลยล่ะ?
ตอนนี้เย่จือยังไม่มีโอกาสได้สวมสร้อยคอเส้นนี้ เธอจึงทำได้เพียงเก็บมันไว้ในลิ้นชัก
เนื่องจากกู้เหรินได้รับบาดเจ็บในช่วงนี้ คุณปู่กู้จึงเป็นห่วงมาก ทุก ๆ สองสามวันจะให้หมอประจำตัวมาตรวจดูอาการบาดเจ็บที่มือของกู้เหริน
แทบทุกครั้งที่หมอประจำตัวมาตรวจ เย่จือก็มักจะอยู่ด้วยเสมอ แม้กู้เหรินจะเคยบอกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ แต่ถึงอย่างไร กู้เหรินก็ประสบอุบัติเหตุขณะขับรถที่เธอซื้อให้
หนึ่งสัปดาห์ก่อนเริ่มถ่ายทำละคร หมอประจำตัวก็มาเพื่อตรวจอาการของกู้เหรินอีกครั้ง
แววตาของหมอเผยความสงสัยออกมา “แปลกจริง ทำไมมือถึงหายเร็วขนาดนี้? ปกติแม้แต่ข้อมือแพลงก็ต้องพักฟื้นอยู่ระยะหนึ่งนะครับ”
เย่จือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ทำให้การถ่ายละครของกู้เหรินต้องล่าช้า
แต่ความคิดของคุณปู่กู้กลับต่างจากเย่จือ เขาถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ
“หายดีหมดแล้วจริง ๆ เหรอ?”