เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
แม้ในข่าวจะบอกว่ากู้เหรินไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แต่เย่จือก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ อย่างไรเสีย กู้เหรินก็ประสบอุบัติเหตุขณะขับรถที่เธอซื้อให้ เธอจึงต้องเห็นกับตาตัวเองว่าเขาปลอดภัยดีถึงจะวางใจได้
เธอรู้สึกผิดมากจริง ๆ
เย่จือลุกขึ้นทันที เดินออกจากห้องแล้วลงไปชั้นล่าง เธอยังไม่ทันเปิดประตู จู่ ๆ ประตูก็เปิดออกเสียก่อน ร่างสูงโปร่งของคนคนหนึ่งก้าวเข้ามา คนคนนั้นคือกู้เหริน
เย่จือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
กู้เหรินก้มตามองเธอ “ไม่เป็นอะไรมาก แค่ข้อมือขวาแพลงเท่านั้น” สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย น้ำเสียงก็ฟังดูไม่ใส่ใจนัก
กู้เหรินก้าวเท้าเตรียมเดินจากไป แต่เมื่อเดินผ่านเย่จือ เสียงแผ่วเบาของเธอก็ดังขึ้นข้างกาย
“ขอโทษนะ”
ฝีเท้าของกู้เหรินชะงัก เขาหันกลับมา ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเย่จือ
เย่จือรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองมาก “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่ฉันใช้เงินไปแล้ว แต่คุณก็ยัง...”