กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 203 ยืนแบบนี้แหละ!
กลุ่มผู้ทดลองยาระยะที่หนึ่งไม่มีผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งบริเวณดังกล่าว เมื่อคิดได้ดังนั้น โหยวเหยาจึงแอบจำไว้ในใจว่าระยะที่สองและสามสามารถเปิดรับอาสาสมัครกลุ่มนี้เข้ามาได้
"...อ้อ งั้นนายหมายความว่านอกจากมะเร็งสมองแล้ว ที่เหลือก็รักษาได้หมดเลยเหรอ??" เสี่ยวเจิ้งขึ้นเสียงสูงเล็กน้อย สีหน้าดูตื่นเต้นไม่น้อย
ยังไม่ทันที่โหยวเหยาจะพยักหน้า ผู้อำนวยการเซิ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว วัยรุ่นพวกนี้ล้อเล่นกันอยู่หรือไง?
ยังจะบอกว่ารักษาได้ทุกอย่างอีกเหรอ?
มีความรู้เฉพาะทางกันบ้างไหม? ถ้าพัฒนายาแบบนี้ออกมาได้จริง ฮว่ากั๋วก็แซงหน้าคนทั้งโลกไปแล้ว!
ตอนนี้ทั่วโลกยังไม่มีที่ไหนพัฒนาไปถึงระดับนั้นได้เลย
ไอ้หนุ่มนี่ ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
"ผู้อำนวยการสวี ยาตัวนี้ของพวกคุณมุ่งเป้าไปที่อาการแบบไหนครับ ประสิทธิภาพการรักษาโดยประมาณ ผู้ป่วยระยะแรกต้องกินนานแค่ไหน"