บทที่ 158 ตาเฒ่าซุน

บทที่ 158 ตาเฒ่าซุน

ตาเฒ่าซุนเกาหัวที่คันยิบๆ พลางพูดอย่างหงุดหงิด "ไอ้เด็กนี่ไม่รู้สมองคิดอะไร ลอยคออยู่ในแม่น้ำ ฉันกะว่าจะแจ้งตำรวจสักหน่อย อ้าว พอลากขึ้นมาดู ปรากฏว่ายังหายใจอยู่!"

"ในเมื่อยังไม่ตายก็ลากกลับบ้านสิวะ!"

ซ่งเจียงมีสีหน้าซับซ้อน "ถ้างั้นคุณก็ถือว่าช่วยชีวิตเขาไว้สินะครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ!" ตาเฒ่าซุนพูดอย่างอารมณ์เสีย "ไอ้เด็กนี่ไม่รู้จักบุญคุณคนเอาซะเลย! กินของฉัน ใช้ของฉัน วันๆ เอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องไร้สาระพวกนี้!" ยิ่งพูดยิ่งโมโห "ให้ตายสิ! ราคารับซื้อก็ดูไม่เป็น! ของชุบทองแดงดันไปรับซื้อราคาเนื้อทองแดงแท้ โอ๊ย... ขาดทุนจนฉันปวดใจไปหมด!!"

เมื่อเสียงบ่นชักจะยาวขึ้นเรื่อยๆ ซ่งเจียงจึงรีบเอ่ยแทรก