กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 157 เมื่อก่อนผมก็เป็นแบบนี้!
ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ของเขา แรงกล้ายิ่งกว่าใครทั้งหมด!
ห้องแล็บตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
"..."
"..."
ท่ามกลางความเงียบงัน สวีชานเงยหน้าขึ้น "เขาอยู่ระยะกลางเหรอ"
"ผม..." โหยวเหยากำลังจะอ้าปากพูด ก็ถูกคนที่อยู่ข้างๆ ขัดขึ้นมาเสียก่อน
"หมอบอกว่าเขาอยู่ได้อีกสองปี ตอนนี้คาดว่าเหลือแค่ปีเดียว"
"ไม่..."
"หุบปากไปเลย!"