บทที่ 140 ผมเข้าใจความหมายของนาย

บทที่ 140 ผมเข้าใจความหมายของนาย

"เพื่อน... ระวังปืนลั่นนะ"

อันเต๋อหลู่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบตรงน้องชายของตัวเอง ความรู้สึกถึงวิกฤตพลันผุดขึ้นมาในใจ นั่นเป็นความรู้สึกถึงวิกฤตที่แตกต่างจากการถูกปากกระบอกปืนจ่อที่หัวอย่างสิ้นเชิง

ในจังหวะที่เขากำลังเตรียมจะเจรจานั้นเอง วินาทีถัดมา

"โม๋เอ่อร์เกิน?"

ทันทีที่เสียงทุ้มใสของชายหนุ่มดังขึ้น อันเต๋อหลู่สาบานได้เลยว่าเขาได้ยินเสียงที่ชวนคลื่นไส้สะอิดสะเอียนที่สุด

"ยินดีต้อนรับนะอันเต๋อหลู่ ขอให้วันนี้ช้อปปิ้งอย่างมีความสุขล่ะ~"

โม๋เอ่อร์เกินเผยรอยยิ้มอันเป็นมิตร มือใหญ่ของเขาคว้ามือของอันเต๋อหลู่มาเขย่าไปมา

"แกเป็นบ้า..."

"แกร๊ก"