บทที่ 129

บทที่ 129

ในเวลาเดียวกันนั้น

เผยกังเจี๋ยกำลังนั่งอยู่ข้างคนหนุ่มในสถาบัน ฮึดฮัดพลางพูดว่า "เสี่ยวหวัง นายช่วยดูให้ฉันทีว่าตอนนี้มีที่ไหนเปิดรับสมัครคนบ้าง!"

"คนแซ่สวีไม่ยอมอนุมัติงบให้ฉัน ฉันก็จะไปหาคนที่ยอม!"

"อาจารย์เผยครับ ลองคิดดูใหม่อีกทีดีไหมครับ" ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ "นิสัยของผู้อำนวยการสวีท่านก็รู้อยู่ ไม่แน่ว่าผ่านไปสักพักเขาอาจจะยอมตกลงก็ได้"

"ก็เพราะฉันรู้นิสัยมันน่ะสิ ถึงได้รู้ว่ามันจะทำเรื่องอะไรออกมาบ้าง!!" พอเผยกังเจี๋ยพูดถึงตรงนี้ก็โมโหขึ้นมา ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หนที่เขาสะบัดก้นไม่เอาด้วย แล้วสวีชานก็มายืนเฝ้าหน้าประตูห้อง ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญว่าสถาบันวิจัยนั้นยากลำบากเพียงใด พร้อมกับรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าต่อไปจะกลับคืนสู่ปณิธานเดิม

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ความคาดหวังที่มีมากเพียงใดก็ย่อมถูกผลาญจนหมดสิ้น