บทที่ 123 ความบกพร่องในหน้าที่ของผม

บทที่ 123 ความบกพร่องในหน้าที่ของผม

["ฉันออกเงินรักษาชีวิตนายได้ และจะทุ่มเงินทุนมหาศาลให้นายใช้ทำวิจัย"

"แต่เงื่อนไขคือ ทุกๆ วันหลังจากอายุครบสามสิบปี นายจะต้องเป็นของเถิงเซิ่ง"]

"ฟู่..."

โหยวเหยายกมือขึ้นปิดหน้า เขาเริ่มนึกย้อนถึงเรื่องราวทั้งหมด นึกถึงตอนที่ตัวเองดึงเนกไทของอีกฝ่ายแล้วพล่ามเรื่องไร้สาระออกไปเสียยกใหญ่

ความอับอายพวยพุ่งขึ้นมาในใจ

"จริงสิ พ่อหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นทิ้งเบอร์โทรไว้ให้แกด้วยนะ"

ตาเฒ่าซุนกำลังแทะแอปเปิลที่ปอกไว้ในจาน "บอกให้แกโทรหาเขาในอีกสามวัน"

โหยวเหยาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

...