กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 122 ความฝันที่เป็นจริง
ก็เห็นมือคู่หนึ่งคว้าเนกไทของเขาแล้วกระชากลงมาอย่างไม่เกรงใจ
"??"
ซ่งเจียงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย และสบเข้ากับดวงตาที่จริงจังคู่หนึ่ง
"ผมจะรอดไหม"
"...ตอนนี้คุณก็ยังมีชีวิตอยู่นี่"
"ผมหมายถึงในอนาคต" น้ำเสียงแข็งกระด้าง ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่ปกติแล้วแทบไม่มีทางหลุดออกมาจากปากของโหยวเหยา
ถ้าขนาดฝันแล้วยังต้องป่วยอีก ทำไมไม่ฝันให้มันดีกว่านี้หน่อยล่ะ
"ผมอยากมีชีวิตอยู่จนถึงอายุ 30"
"ผมอยากไปดูทะเลสักครั้ง"