บทที่ 467 มาชำระหนี้ถึงหน้าประตู

บทที่ 467 มาชำระหนี้ถึงหน้าประตู

หลี่รุ่ยคุยกับแม่อยู่อีกพักใหญ่ จนมีเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น เขาจึงตกลงวันกลับบ้านช่วงเทศกาลกับแม่ให้เรียบร้อยแล้ววางสาย

เมื่อเปิดประตูออกไป เถาหยวนหยวนในชุดสวยสะพรั่งก็ยืนอยู่หน้าห้อง ครั้นเห็นหลี่รุ่ยยังสวมชุดคลุมอาบน้ำ เธอก็เอ่ยอย่างมีน้ำโห “อีกประเดี๋ยวก็จะเซ็นสัญญาแล้ว ทำไมนายยังไม่ล้างหน้าล้างตาอีก?”

“รอฉันห้านาที!”

ห้านาทีให้หลัง หลี่รุ่ยก็จัดการล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อย

เถาหยวนหยวนอึ้งไป “พวกผู้ชายนี่... ใช้ชีวิตกันไม่พิถีพิถันจริง ๆ”

ทั้งสองลงมาถึงล็อบบี้ชั้นล่างของโรงแรม ชายสองคนก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ

“คุณเถา สวัสดีครับ!” ทั้งสองคนเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

เถาหยวนหยวนยิ้ม “ประธานเถียน ประธานลู่ สวัสดีค่ะ”