บทที่ 451 ฝังกลบอดีต

บทที่ 451 ฝังกลบอดีต

เย่ปิงหลิงพลันได้สติ พบว่าหลี่รุ่ยกำลังจ้องเธอตาค้าง ใบหน้าขาวผ่องพลันซับสีแดงระเรื่อ จนแยกไม่ออกว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือความเขินอาย ก่อนจะกดเสียงต่ำลงว่า “ดูแลสายตาของนายให้ดี!”

หลี่รุ่ยเบือนหน้าหนีอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “เรื่องนี้จะโทษฉันไม่ได้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เธอสวยเกินไป”

เย่ปิงหลิงได้ยินชัดถนัดหู ใบหน้าก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก

คำพูดพรรค์นี้ทำให้เธออยากบันดาลโทสะ แต่กลับโมโหไม่ลงจริง ๆ

เย่ปิงหลิงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรไป ทุกครั้งที่อยู่กับหลี่รุ่ย เธอมักอยากเอาชนะเขาให้ได้สักก้าวอยู่เสมอ

อาจเป็นเพราะเธอยอมรับไม่ได้ที่อดีตพนักงานกลับเก่งกาจกว่าตัวเองซึ่งเคยเป็นเจ้านายกระมัง