บทที่ 450 มาบ้านฉันสิ

บทที่ 450 มาบ้านฉันสิ

ก่อนหน้านี้ถังเจ๋อวางก้ามโอหังเพียงใด กดดันจนคนตระกูลเย่แทบหายใจไม่ออก

ส่วนถังเจ๋อในยามนี้ จะบอกว่าเหมือนสุนัขสักตัวยังนับว่าดูถูกสุนัขเกินไป

หลี่รุ่ยเอ่ย “นายไปเถอะ หนี้ของคุณลุงเย่ อีกสองสามวันฉันจะไปสะสางเอง”

ถังเจ๋อเอ่ยเสียงสั่น “เจ้านายบอกว่า หนี้สินไม่จำเป็นต้อง...”

“ติดหนี้ก็ต้องคืนเงิน เป็นเรื่องถูกต้องตามหลักดินฟ้า สิ่งที่ควรคืน พวกเราไม่มีทางเบี้ยว” หลี่รุ่ยเอ่ย “กลับไปบอกเจ้านายของนายด้วยว่า ครั้งนี้เป็นเพียงบทเรียนเล็ก ๆ เตือนให้เขาลดการกระทำผิดศีลธรรมลงบ้าง ไม่อย่างนั้นระวังเวรกรรมจะตามสนอง!”

ถังเจ๋อเดินตัวสั่นงันงกจากไป

คนตระกูลเย่ต่างหันมองหน้ากันไปมา

เย่ปิงเหอเอ่ยขึ้นกะทันหัน “หลี่รุ่ย เขา... ทำไมเขาถึงกลัวนายขนาดนี้ แล้วหัวหน้าฝ่ายเฉินคือใครกันแน่”