กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 412 ผ้าปูที่นอนสีแดง
“ฉันก็คิดว่ามันค่อนข้างใหญ่เหมือนกันนะ” เถาหยวนหยวนได้ใจ แถมจงใจเบียดตัวถูไถหลี่รุ่ยอีกรอบ
เลือดลมของหลี่รุ่ยเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง สองมือเริ่มลูบคลำไปทั่ว
“ไม่เอานะ ไม่ไหวจริง ๆ แล้ว...” เถาหยวนหยวนหน้าแดงแจ๋ ร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว “ขอร้องล่ะ ไว้อีกสองวันได้ไหม อีกสองวันนายอยากจะทำยังไงก็ตามใจนายหมดเลย ตอนนี้ขอฉันพักก่อนเถอะนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” หลี่รุ่ยซุกศีรษะมุดเข้าไปในผ้านวม มองเห็นเพียงระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ
“ยกเว้นให้ฉันเถอะนะ!” เถาหยวนหยวนแทบจะร้องไห้ออกมา
หลี่รุ่ยไม่อยากฝืนใจเธอ จึงหยุดมือ ลูบเส้นผมเบา ๆ แล้วพูด “ก็ได้ ยกเว้นให้เธอก่อนแล้วกัน”