บทที่ 398 สนทนาในรถ

บทที่ 398 สนทนาในรถ

“ข้ามพ้นเนินเขา จึงพบว่าไร้ผู้รอคอย

พร่ำเพ้อไม่หยุดหย่อน มิอาจเรียกคืนความอ่อนโยนกลับมาได้อีก

ไฉนจึงจำมิได้ว่า อ้อมกอดที่ได้รับครั้งล่าสุดนั้นเป็นของผู้ใด

เกิดขึ้นเมื่อคราใด

ข้ามพ้นเนินเขา แม้เส้นผมจะขาวโพลนไปแล้ว

พร่ำเพ้อไม่หยุดหย่อน ความโศกเศร้าที่เวลาไม่คอยท่า

ยังมิทันสมหวังได้ยลความยั่งยืนนิรันดร์

กลับทำตัวตนหล่นหายไปเสียก่อน...”

ในท่อนฮุก หลี่รุ่ยขับร้องด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ครั้นร้องจบ ตัวเขาเองก็ซาบซึ้งจนหัวตารื้นชื้นไปด้วยน้ำตาเล็กน้อย