กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 397 เสียงเพลงสะท้อนใจ
เมื่อเห็นแก่ที่สวีเสี่ยวหยางเพิ่งบอกลาชีวิตโสด หลี่รุ่ยจึงไม่ถือสาหาความอีก
อีกอย่างหญิงสาวทั้งสองคนก็ไม่ใช่คนนอก ยามดื่มเหล้าพลอยได้ชำเลืองมองบ้าง ก็เพลินตาเจริญใจดี
พอกับข้าวกับปลาและสุรายกมาครบ ทั้งห้าคนก็กินไปคุยไป
ส่วนใหญ่เป็นหลี่รุ่ยกับเฉินฉินสองคนที่สนทนากัน เริ่มจากปรึกษาความคืบหน้าเรื่องการย้ายเข้าสู่เขตอุตสาหกรรมไฮเทคจางเจียง จากนั้นก็คุยถึงเรื่องที่ไปช่วยเจ้าอ้วนที่บาร์ในวันนั้น
หลี่รุ่ยเอ่ยขึ้นว่า “พี่ฉิน วันนั้นขอบคุณพี่มากนะครับ”
“นายจะมาเกรงใจอะไรกับฉัน” เฉินฉินกล่าว “ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะฉันต้องคอยติดตามท่านประธานไปตรวจงาน ฉันก็คงไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้ว!”
หลี่รุ่ยหัวเราะพลางเอ่ยว่า “พี่ยังไม่เห็น เจี่ยนฟู่เฉียงในตอนนั้นกลัวจนแทบจะฉี่ราดอยู่รอมร่อ ถ้าพี่ไปด้วย เขาคงฉี่ราดจริง ๆ แน่”
“ฮ่า ๆ ๆ!” ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่า