กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 373 มั่นใจมาก
หลี่รุ่ยใช้ความพยายามอยู่พักใหญ่กว่าจะปลอบทุกคนที่กำลังสะอื้นให้สงบลงได้
คนในแวดวงศิลปะนี่อ่อนไหวง่ายกันจริง ๆ...
ดวงตาว่านเชี่ยนแดงก่ำ เธอถามวิศวกรเสียง "ทำไมฉันจำไม่ได้ว่าอัดรอบนี้ตอนไหน? ก่อนหน้านี้ทำไมคุณไม่เปิดให้ฉันฟัง?"
วิศวกรเสียงตอบ "ตอนอัดพบว่ามีตำหนิ เลยไม่ได้ใส่ใจมาก มาเจออีกทีตอนกลับไปจัดไฟล์ ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ฟังไปฟังมาก็ร้องไห้ เดิมคิดจะลบทิ้ง แต่พอนึกถึงวีนัสขึ้นมา ผลงานยิ่งใหญ่หลายชิ้นแม้มีข้อบกพร่อง แต่กลับแตะใจคนได้ คิดว่าเพลงนี้ก็น่าจะเป็นแบบนั้น"