กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Minibunny
วันที่ 3 เมษายน ท้องฟ้าแจ่มใส แดดเจิดจ้า
อวี๋ซือหยากับผู้จัดการโรงงานเซี่ยงพาคนมายืนรออยู่ที่ชานชาลาหมายเลข 3 ของสถานีรถไฟ ด้านหลังยังมีผู้คนตามมาอีกกลุ่มใหญ่ มีทั้งพนักงานที่มาช่วยขนย้ายเครื่องจักร นักข่าวจากสื่อมวลชน และยังมีเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอีกสองสามคน
เพราะนี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่การปฏิรูปและเปิดประเทศ ที่เมืองเอกสั่งนำเข้าเครื่องจักรจากต่างประเทศขนานใหญ่ขนาดนี้
เดิมทีรถไฟมีกำหนดเข้าเทียบชานชาลาตอนสิบโมงเช้า แม้ช่วงนี้จะไม่มีเหตุวุ่นวายอะไร แต่การมาเลทแทบจะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของรถไฟยุคนี้ไปแล้ว
ในที่สุดรถไฟก็เลทไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนจะค่อยๆ แล่นเข้ามาเทียบชานชาลาแล้วหยุดลง
ผ่านไปสองนาที ประตูรถไฟก็ค่อยๆ เปิดออก หัวหน้าเถียนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู
ผู้จัดการโรงงานเซี่ยงก้าวขายาวๆ พลางรีบสาวเท้าเข้าไป สองมือยื่นออกไปกุมมือหัวหน้าเถียนไว้อย่างตื่นเต้น "เหล่าเถียน ลำบากแย่เลย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!"
หัวหน้าเถียนเห็นคนบ้านเดียวกันก็ตื่นเต้นดีใจไม่แพ้กัน ยื่นแขนออกไปสวมกอดผู้จัดการโรงงานเซี่ยงแน่น
ไม่ได้เจอกันเก้าเดือน เขาผอมลงไปรอบตัว ทว่าสีหน้าแววตากลับดูกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง
รอจนทั้งสองคนผละออกจากกัน อวี๋ซือหยาจึงเดินเข้าไปหา ยิ้มพลางยื่นมือไปข้างหน้า "หัวหน้าเถียน ยินดีต้อนรับกลับประเทศค่ะ ขอบคุณคุณมากจริงๆ!"