ตอนที่ 100 จัดสรรเงินทุนฟาร์มและผลกรรมของนักบัญชีเถียน

เสี่ยวหลี่มองอวี๋ซือหยาที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน "เลขาฯ เฉียนนี่คิดไม่ตกจริงๆ ต้องมาหาเรื่องสู้กับคุณให้ได้"

อวี๋ซือหยาปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "เลขาฯ เฉียนม้าเฒ่ายังทะเยอทะยานไกลหมื่นลี้ มีความมุ่งมั่นก้าวหน้าออกนะ!"

คำพูดนี้ ถ้าเลขาฯ เฉียนได้ยินคงโกรธจนอกแตกตาย เสี่ยวหลี่ทั้งขำทั้งสงสัย "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่โทษเลขาฯ เฉียนที่สร้างปัญหาให้พวกเราบ้างหรือครับ? ถ้าไม่ใช่เพราะเขา โรงงานอาหารสัตว์ของพวกเราคงเริ่มลงมือก่อสร้างไปแล้ว ไม่ลากยาวมาจนป่านนี้หรอก"

อวี๋ซือหยาควงปากกาในมือ พลางถามเขากลับด้วยรอยยิ้ม "ทำไมต้องโทษล่ะ? ใครบ้างไม่อยากดึงผลประโยชน์เข้าคอมมูนตัวเอง? ฉันเองก็กำลังแย่งชิงอยู่ไม่ใช่หรือไง? ถ้าเขาแย่งไปได้ก็นับเป็นความสามารถของเขา ฉันฝีมือสู้ไม่ได้ก็ขอยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ถ้าแย่งไม่ได้แล้วกลายเป็นบันไดรองเท้าให้คนอื่นเหยียบขึ้นไป นั่นก็สาสมแล้ว อีกอย่างนะ ไม่มีเลขาฯ เฉียนก็ยังมีเลขาฯ หลี่ เลขาฯ จาง ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเราโตเร็วเกินไป มีคนจ้องชิ้นเนื้อติดมันชิ้นนี้อยู่ไม่น้อยเลย"

เรื่องนี้จุดสำคัญอยู่ที่เลขาฯ เฉียนหรือเปล่า? ไม่ใช่เลยสักนิด เลขาฯ เฉียนสร้างคลื่นลมอะไรไม่ได้หรอก เลขาฯ เหมยใช้นิ้วเดียวกดเขาก็จมมิดแล้ว ตัวการสำคัญที่สุดยังคงเป็นหัวหน้าเจี่ยงต่างหาก

คำพูดนี้ปลุกความรู้สึกถึงวิกฤตของเสี่ยวหลี่ขึ้นมา เขานั่งตัวตรงทันที "แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ?"