ตอนที่ 60 จัดการคนใช้เส้นสาย ประกาศรับสมัครอย่างโปร่งใส

ในที่สุดหยางซือหยวนก็ร้องไห้วิ่งพรวดพราดออกจากบ้านตระกูลเสิ่นไป

สองพี่น้องตระกูลเสิ่นที่ยืนคุยกันอยู่ในลานบ้านต่างแปลกใจ เสิ่นเจี้ยนตงพูดอย่างไม่เข้าใจว่า "เธอ... เธอเป็นอะไรไปน่ะครับ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้รับคำนั้น "ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะเถอะ พี่จะไปดูพี่สะใภ้เธอหน่อย"

พอเขาเดินเข้าห้องไปก็เห็นอวี๋ซือหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ เอามือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ นวดขมับอยู่ ดูท่าทางปวดหัวเอามากๆ

เสิ่นเยวี่ยรินน้ำร้อนแก้วหนึ่งมาวางตรงหน้าเธอ "เกิดอะไรขึ้นเหรอ"

อวี๋ซือหยารับน้ำมาจิบไปอึกหนึ่ง แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า "มาให้ของขวัญหวังใช้เส้นสาย พอฉันปฏิเสธ หล่อนดันคุกเข่าให้ฉัน ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก บอกว่าตัวเองน่าสงสาร ลำบากยากแค้นแค่ไหน"

ยุคสมัยนี้มีใครไม่ลำบากบ้างล่ะ บรรดาเยาวชนลงชนบทพวกนั้นมีใครไม่อยากกลับเมืองบ้าง หล่อนบอกว่าตัวเองน่าสงสาร แล้วหล่อนไม่คิดบ้างล่ะว่าถ้าหล่อนได้ใช้เส้นสายเข้าทางลัด เยาวชนลงชนบทคนอื่นที่ถูกหล่อนแย่งโควตาไปจะไม่น่าสงสารกว่าหรือไง ยังจะมาทำท่าเหมือนตัวเองได้รับความอยุติธรรมอีก

ตอนนี้หล่อนยังมีงานทำนะ แล้วพวกเยาวชนลงชนบทที่ยังต้องตรากตรำทำงานอยู่ในไร่ในนาล่ะ มิยิ่งน่าสงสารกว่าหรือ

มีความทะเยอทะยาน อยากไต่เต้าขึ้นที่สูงไม่ใช่เรื่องผิด แต่การใช้วิธีการต่ำชั้นซ้ำซากแบบนี้นี่มันน่าเบื่อสิ้นดี ช่วงนี้อวี๋ซือหยายุ่งจนหัวหมุน ยังต้องมารับมือกับคนประเภทนี้อีก อารมณ์ย่อมไม่ดีเป็นธรรมดา