ตอนที่ 57 ปฏิเสธห้างใหญ่ มุ่งมั่นปรับปรุงร้านใหม่

อวี๋ซือหยากลับมาก็พบว่าทั้งสามคนมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ โดยเฉพาะเลขาฯ หวัง

"มองอะไรกัน รีบเก็บของแล้วไปกินข้าวได้แล้ว ตะโกนมาทั้งเช้า ไม่เจ็บคอกันหรือไง" อวี๋ซือหยามองพวกเขาอย่างพูดไม่ออก

เลขาฯ หวังมองอวี๋ซือหยาอย่างเก้อเขินเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถามว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณไม่ได้ตอบตกลงผู้จัดการเมิ่งใช่ไหม"

พอได้ยิน อวี๋ซือหยาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนั้น เธอส่ายหน้าอย่างขบขันพลางยิ้มมุมปาก "เปล่าค่ะ พวกคุณคิดมากไปแล้ว"

หากเธอย้อนเวลากลับไปยุคทศวรรษ 1950 ก็ไม่แน่ว่าอาจจะตามเมิ่งหลานไปจริง ๆ เพราะในยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน ห้างสรรพสินค้าถือเป็นหน่วยงานที่ทุกคนอิจฉาตาร้อนอย่างยิ่ง สามารถหาของดี ๆ ได้มากมาย แต่ปีหน้าก็จะเริ่มปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว หน่วยงานของรัฐเหล่านี้จะต้องเผชิญกับผลกระทบระลอกแล้วระลอกเล่า พอถึงยุคทศวรรษ 1990 ก็จะเกิดคลื่นการปิดตัว ล้มละลาย และปลดพนักงานครั้งใหญ่ ปัญญาชนย่อมไม่เอาตัวเข้าไปเสี่ยง ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าห้างสรรพสินค้ากำลังจะตกต่ำลง ใครไปก็โง่เต็มทีแล้ว!

เมื่อได้ยินเธอปฏิเสธ ทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอก

อวี๋ซือหยาไม่มีเวลามาต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเขา "เร็วเข้าเถอะ ช้ากว่านี้ร้านอาหารรัฐบาลจะไม่มีอะไรให้กินแล้ว"

ทุกคนมองเวลา ก็สายมากแล้วจริง ๆ ขืนชักช้าคงไม่มีข้าวกินแน่ เลขาฯ หวังจึงพูดว่า "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปกินข้าวก่อนเถอะ พวกเราเก็บกวาดเสร็จแล้วค่อยตามไป"