ตอนที่ 36 แสงไฟสว่างไสวที่ฟาร์มเป็ด

ปัจจุบันคอมมูนหงอวิ๋นมีไฟฟ้าใช้เฉพาะบริเวณที่ตั้งของตัวคอมมูนเท่านั้น พื้นที่ส่วนอื่นยังไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง ดังนั้นถ้าอวี๋ซือหยาอยากเดินสายไฟเข้าไปในฟาร์มเพาะเลี้ยง ก็ต้องตั้งเสาไฟก่อน แล้วค่อยต่อสายไฟโยงมาจากฝั่งคอมมูน

ตามมาตรฐานชนบทในยุคนี้ เสาไฟต้นหนึ่งจะตั้งห่างกันราวหลายสิบถึงหนึ่งร้อยเมตร ระยะทางจากคอมมูนเชื่อมไปถึงฟาร์มประมาณสองกิโลเมตร จึงต้องใช้เสาไฟเกือบยี่สิบต้น เพื่อประหยัดเงิน หลายคนจึงเสนอให้ตัดต้นไม้แถวนั้นมาทำเป็นเสาไฟแทน

แต่อวี๋ซือหยาปฏิเสธข้อเสนอนี้ไป เธอเกรงว่าพอนานวันเข้า ไม้จะผุพัง แล้วถ้าเจอลมพายุฝนฟ้าคะนองในฤดูร้อนพัดจนเสาไฟโค่นล้ม ใครเดินผ่านไปมาจะเกิดอันตรายเอาได้ เธอยืนกรานจะใช้เสาไฟคอนกรีตเสริมเหล็ก ซึ่งทำให้ปริมาณงานและต้นทุนสูงขึ้นกว่าเดิมมาก

ทว่าในเมื่อคนจ่ายเงินยังไม่ขัด ช่างไฟย่อมไม่เอ่ยปากทัดทานอีก

ด้วยความยืนกรานของอวี๋ซือหยา ปริมาณงานจึงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว กว่าจะขุดหลุม ตั้งเสาไฟ และลากสายไฟเสร็จก็ผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว ในช่วงเวลานี้ อวี๋ซือหยายังตามช่างไฟมาเดินสายไฟในอาคารโรงเรือนแต่ละห้องไว้ก่อนล่วงหน้า ด้วยเหตุนี้ พอสายไฟจากทางคอมมูนลากมาถึงและต่อเข้ากับโรงเรือน หลอดไฟข้างในจึงสว่างพรึ่บขึ้นมาทันที

ตอนกลางวันแสงแดดจ้าจนมองไม่ค่อยชัด แต่พอตกค่ำ ท้องฟ้ามืดสนิท แสงไฟในห้องก็สว่างไสว ทั้งสว่างทั้งสะอาดตา แสงที่สาดลอดออกมาทางหน้าต่างดูราวกับห่มคลุมโรงเรือนไว้ด้วยวงรัศมีสีส้มนวลตา