ตอนที่ 17 สองสะใภ้ก้มหัวอ้อนวอนและสารจากเลขาฯ เฝิง

ปัง!

อวี๋ซือหยาเหวี่ยงประตูปิดเสียงดังสนั่น

คนพวกนั้นบอกให้กลับก็กลับเหรอ เสียหน้าแย่ อีกอย่าง เมื่อวานยังอยากจะขับไล่เธอไปให้พ้นๆ อยู่เลย วันนี้กลับวิ่งโร่มาคุกเข่าอ้อนวอนให้กลับไป ใครจะไปรู้ว่าคิดร้ายอะไรอยู่

สองสะใภ้นี้ไม่มีใครดีสักคน อวี๋ซือหยาขี้เกียจจะไปคิดหาเหตุผลว่าทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนท่าที เอาเป็นว่าแค่ขัดใจพวกหล่อน ไม่ทำตามที่พวกหล่อนต้องการก็พอแล้ว ยังไงคนที่ปวดเข่าก็ไม่ใช่เธอ อยากจะคุกเข่านานแค่ไหนก็ตามสบาย

อู๋เยวี่ยกับจูไอ้หัวไม่ได้นอนเลยทั้งคืน พอได้ข่าวก็รีบตามมาขอร้อง ยอมลดตัวลงต่ำถึงขนาดนี้แล้ว ผลคือกลับโดนเหวี่ยงประตูใส่หน้า ถ้าไม่หลบเร็ว มีหวังหน้าคงโดนบานประตูกระแทกเข้าให้แล้ว

ทั้งสองคนต่างรู้สึกยากจะยอมรับ แต่ผู้ชายกับลูกชายของตัวเองยังถูกมัดห้อยอยู่บนต้นไม้ให้ยุงกัด คราวนี้พวกหล่อนกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว ต่อให้ไม่พอใจแค่ไหนก็ไม่กล้าคิดเป็นศัตรูกับอวี๋ซือหยาอีก

"ซือหยา ป้าสะใภ้ใหญ่รู้ตัวว่าผิดไปแล้ว เธอกลับไปกับพวกเราเถอะนะ บ้านของเธอพวกเราไม่ได้แตะต้องอะไรเลย ยังเหมือนเดิมตอนที่เธอออกมาทุกอย่าง ต่อไปนี้เธอจะเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของป้า ป้ากินอะไรเธอก็ได้กินอย่างนั้น จะไม่ให้เธอลำบากแน่นอน"

จูไอ้หัวมองอู๋เยวี่ยอย่างตกตะลึง พี่สะใภ้ใหญ่ช่างทุ่มสุดตัวจริงๆ หล่อนเองจะยอมแพ้ไม่ได้ "ซือหยา ทั้งหมดเป็นความผิดของอาสะใภ้สามเอง เมื่อก่อนอาสะใภ้เลอะเลือนไป พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ต่อไปใครกล้ารังแกเธอ เธอบอกอาสะใภ้ได้เลย อาสะใภ้จะไปฉีกเนื้อมันให้เอง"