ตอนที่ 15 สองพี่น้องออกตามหาและลู่ทางจากหน้าหนังสือพิมพ์

แม้เสิ่นเจี้ยนตงจะโตเกินวัยเมื่อเทียบกับเด็กในรุ่นเดียวกัน แต่เนื้อแท้ก็เป็นเพียงเด็กอายุสิบสองขวบ ส่วนเสิ่นหงอิงก็เพิ่งจะอายุสิบสี่ พออวี๋ซือหยาไม่อยู่ สองพี่น้องก็พลันเคว้งคว้างขาดที่พึ่งทางใจ กระทั่งข้าวเย็นยังลืมทำ สุดท้ายเสิ่นเจี้ยนตงหิวจนทนไม่ไหว ทั้งคู่จึงไปหักข้าวโพดมาสี่ฝักแล้วเอามาโยนใส่เตา ย่างจนไหม้เกรียมพอประทังความหิวแล้วล้มตัวลงนอน

ครั้นตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา สองพี่น้องมองดูบ้านช่องอันเงียบเหงา ต่างก็ตัดใจหุงข้าวกินไม่ลง จึงออกไปเก็บฟักทองในแปลงมาต้มกินแล้วไปโรงเรียน

วันทั้งวันผ่านไปอย่างจืดชืดไร้ชีวิตชีวา กว่าจะทนรอจนถึงเวลาเลิกเรียนได้ เสิ่นเจี้ยนตงก็คว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งรี่ไปยังโต๊ะของเสิ่นหงอิงแล้วเร่ง "เร็วเข้าสิ พี่จะชักช้าอยู่ทำไม"

เสิ่นหงอิงมีนิสัยเนิบนาบ "เพิ่งจะเลิกเรียนเองนี่นา"

"ยังเหลืออะไรอีก ฉันช่วยเก็บเอง" เสิ่นเจี้ยนตงพูดอย่างร้อนรน

เสิ่นหงอิงเก็บสมุดการบ้านใส่กระเป๋า "ไม่มีแล้ว ไปกันเถอะ"

พอสองพี่น้องก้าวพ้นห้องเรียน เสิ่นเจี้ยนตงก็ถามขึ้นอย่างกระวนกระวาย "ถ้าพี่สะใภ้ไม่กลับมาจะทำยังไงล่ะ"

เสิ่นหงอิงเองก็ไม่รู้ เธอเอ่ยตอบอย่างไม่มั่นใจนัก "คงจะกลับมาแหละมั้ง"

น้ำเสียงแบบนี้แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เชื่อเลย นับประสาอะไรกับเสิ่นเจี้ยนตง

เสิ่นเจี้ยนตงเตะก้อนหินริมทางอย่างหัวเสีย พลางเชิดคอพูดว่า "เธอบอกเองว่าจะกลับมา ถ้าเธอไม่กลับมา ฉันจะไปเฝ้าที่บ้านตระกูลอวี๋ไม่ยอมไปไหนเลยคอยดู"