ตอนที่ 167 ใครจะไปเชื่อจริงๆ กัน

“ท่านอ๋อง ท่านมาขลุกอยู่กับตัวข้าบ่อยเช่นนี้ พี่น้องคนอื่น ๆ คงได้พาลโกรธข้าแน่แล้วเจ้าค่ะ” เฉียวหรงจิ่นพูดจบก็เริ่มส่งเสียงฮึดฮัดบ่นอุบอีกครา ร่างกายเมื่อยล้าอ่อนเพลีย อยากจะสลัดภาระชิ้นโตนี้ทิ้งไปให้พ้นตัวเสียจริง วันนั้นนางไม่ควรยอมให้เขาค้างคืนเลย ช่างลำบากตัวเองแท้ ๆ

ได้ยินเช่นนั้น มือของฉีเหิงที่กำลังลูบไล้เส้นผมดำขลับก็ชะงักลง เขาเชยคางขาวผ่องของสตรีในอ้อมอกขึ้น แววตาล้ำลึกเปี่ยมล้นด้วยความตามใจพลางเอ่ย “อะไรกัน อาจิ่นเริ่มรำคาญข้าแล้วหรือ”

ได้ยินเช่นนี้ เฉียวหรงจิ่นพลันแอบกลอกตาอย่างเหลืออด

ท่านเพิ่งจะรู้ตัวหรืออย่างไรว่าตัวเองน่ารำคาญเพียงใด!

“อืม ก็รำคาญท่านจริง ๆ นั่นแหละ แล้วจะทำไมเล่า เจ้าจะทำเช่นไรหรือ” เฉียวหรงจิ่นชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลาของอ๋องรุ่ย ภายในใจไร้ซึ่งความหวั่นไหวใด ๆ นิ้วมือกลับซุกซนลากวนเป็นวงกลมอยู่บนแผงอกของเขา