ตอนที่ 166 อย่ารบกวนนาง ให้นางนอนไป

ผ่านไปมิทันถึงสองวัน อ๋องรุ่ยก็เสด็จมายังศาลาเมฆาลึกอีกครา ทั้งยังมาหลังจากเสวยมื้อค่ำแล้ว เฉียวหรงจิ่นจึงถือโอกาสนี้เอ่ยเรื่องดังกล่าวกับเขา

ฉีเหิงมองดูคนงามที่หาได้ยากยิ่งจะยอมพูดจากับเขาดี ๆ สีหน้าจริงจังระหว่างคิ้วและดวงตานั้น คล้ายกับว่าพบน้อยมากบนร่างของนาง ทว่าทุกคราที่ปรากฏแทบจะล้วนเป็นเพราะเสี่ยวอู่ ยามปฏิบัติต่อเขาหรือแม้กระทั่งต่อผู้คนทั้งหมด นางล้วนมีท่าทีตามอำเภอใจและเย็นชา คนอื่น ๆ ดูเหมือนจะไม่อาจก้าวล่วงเข้าไปในก้นบึ้งหัวใจของนางได้แม้แต่น้อยนิด