ตอนที่ 153 เช่นนั้น ทำไมถึงมีแม้กระทั่งโฉนดสัญญาได้กันล่ะ!?

ฉีโย่วร่างแข็งทื่อ นอกจากท่านแม่และท่านปู่แล้ว เขายังไม่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ใดถึงเพียงนี้ จิตสำนึกคิดอยากจะสะบัดมือเจ้าเด็กเมื่อวานซืนตรงหน้านี้ทิ้งเสีย แต่ชั่วพริบตาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าท่านแม่ใส่ใจพวกเขามาก จึงจำต้องสะกดกลั้นมิได้สะบัดออก เพียงแต่ “เจ้าปล่อยมือข้าก่อน”

น้ำเสียงค่อนข้างเย็นชาเล็กน้อย ทว่าเขาหน้าตางดงามหมดจด น้ำเสียงยามเอ่ยปากก็นุ่มนวลน่าฟัง เสี่ยวปาจึงไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังไม่ยอมปล่อยมือ เอาแต่เบิกดวงตากลมโตเป็นประกายมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

ฉีโย่ว : ...

เอาเถิด เด็กคนนี้ดูแล้วยังนับว่าสะอาดสะอ้าน มือก็ไม่เหนียวเหนอะหนะ จะจูงก็จูงไปเถอะ

“พี่ชาย ท่านยังมิได้บอกเลยว่าท่านชื่ออะไรกันหรือ” เสี่ยวปาขยับเข้าไปใกล้พลางจ้องมองฉีโย่วอย่างดื้อรั้น ใบหน้าอวบอ้วนขาวผ่องนุ่มนิ่ม ด้วยเหตุที่เดินเข้ามาพลางพูดจาไปพลาง ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มนั้นจึงสั่นไหวดุ๊กดิ๊กตามไปด้วย