ตอนที่ 103 จิตใจร้ายกาจสมควรตาย!

สายตาของพระสนมเสียนกวาดมองไป เมื่อแลเห็นฉีโย่วก็รีบวิ่งรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า สองมือลูบคลำไปทั่วเรือนกาย ครั้นเห็นว่ามิได้รับอันตรายใดจึงค่อยถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอก

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ฉีโย่วแลเห็นพระสนมเสียนผู้อายุล่วงเลยกึ่งร้อยปีตรงหน้ามีสีหน้ากระวนกระวายใจยิ่งนัก พอมาถึงก็ร้อนรนตรวจดูว่าบนกายตนมีบาดแผลหรือไม่จนรอแทบมิไหว ปิ่นปักผมบนศีรษะถึงกับเอียงกะเท่เร่ไปบ้าง ดูเผ้าผมนุงนังอยู่เล็กน้อย ช่างผิดแผกไปจากพระสนมเสียนเหนียงเหนียงในยามปกติที่สุขุมเยือกเย็นและเปี่ยมด้วยท่วงท่างามสง่าอยู่ทุกเมื่ออย่างสิ้นเชิง แสดงให้เห็นว่ายามที่นางวิ่งมานั้นรวดเร็วเพียงใด

แววตาของฉีโย่วพลันอ่อนแสงลง ปล่อยให้มือของตนถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้ในอุ้งมือ พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “พระอัยยิกา หลานไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ ท่านอย่าได้กังวล เป็นท่านเซียวที่ช่วยพวกเราไว้”

ได้ยินเช่นนั้น พระสนมเสียนจึงค่อยหันไปมองเซียวเฉวียน