บทที่ 166: แม้แต่สาวจอมยั่วด้วยกันก็ยังมีระดับต่างกัน

บทที่ 166: แม้แต่สาวจอมยั่วด้วยกันก็ยังมีระดับต่างกัน

หลังจากพักเล็กน้อย หลินเซี่ยก็อุ้มลั่วเสวี่ยเวยเดินต่อไปยังอาคารทดลอง

ลั่วเสวี่ยเวยที่อยู่ในอ้อมแขนยังคงแทะคอเขาเหมือนเด็กน้อย แต่พอนานเข้า หลินเซี่ยก็ชินกับความคันยุบยิบตรงคอไปเอง

เขาอุ้มลั่วเสวี่ยเวยกลับมาที่ห้องทดลองคอมพิวเตอร์ซึ่งอวี๋ซือฮุ่ยอยู่ แล้ววางเธอลงบนที่นั่งตัวหนึ่ง

เมื่ออวี๋ซือฮุ่ยเห็นหลินเซี่ยอุ้มลั่วเสวี่ยเวยกลับมาอีกครั้ง เธอก็ยืนนิ่งค้าง ปากกาที่ใช้จดบันทึกหล่นลงพื้น ดวงตาหลังแว่นกรอบกลมกะพริบถี่ ๆ หลายครั้ง เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป