บทที่ 154: เลือดกำเดาไหลแล้ว

บทที่ 154: เลือดกำเดาไหลแล้ว

“อยู่นิ่ง ๆ หน่อย! ไม่งั้นนายก็อาบเองแล้วกัน”

หลินเซี่ยงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา ลั่วเสวี่ยเวยถึงยอมทำตัวดี ๆ อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้ ปล่อยให้หลินเซี่ยช่วยอาบน้ำให้

หลินเซี่ยหยิบบอลอาบน้ำมา ทาเจลอาบน้ำลงไปแล้วค่อย ๆ ถูตัวให้ลั่วเสวี่ยเวย

ถึงจะมีบอลอาบน้ำคั่นอยู่ แต่พอมือของหลินเซี่ยยื่นเข้าไป ความรู้สึกร้อนรุ่มก็ยังค่อย ๆ พลุ่งขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจจนห้ามไม่อยู่

ลั่วเสวี่ยเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบจนเริ่มเบื่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนต้นขาของตัวเองไปโดนอะไรบางอย่างเข้า

เธอก้มลงมอง ใบหน้าสวยพลันขึ้นสี จากนั้นก็เงยหน้ามองหลินเซี่ยแล้วพูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “ไอ้หมาป่าจอมทะลึ่ง ไม่เอาจริง ๆ เหรอ?”

“ไม่เอา”