บทที่ 149: เดี๋ยวปากจะบวมเอานะ~

บทที่ 149: เดี๋ยวปากจะบวมเอานะ~

การประชุมลากยาวจนบ่ายโมงครึ่ง ลั่วเสวี่ยเวยเป็นคนแรกที่เดินออกจากห้องประชุม

หลังจากต้องอยู่ในบรรยากาศอึดอัดมานานขนาดนี้ พอลั่วเสวี่ยเวยเห็นหลินเซี่ย ใบหน้าของเธอก็คลี่ยิ้มออกมาทันที

ส่วนหลินเซี่ยที่รอจนแทบจะมีหญ้าขึ้นบนหัว พอเห็นลั่วเสวี่ยเวยเดินออกมา เขาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันทีพร้อมยื่นมือออกไป

ลั่วเสวี่ยเวยคว้าแขนหลินเซี่ยไว้แล้วพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ไป! ไปกินข้าวกัน!”

“ได้! เกือบหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว”