บทที่ 121: นายแทะหนึ่งคำ ฉันก็แทะหนึ่งคำ

บทที่ 121: นายแทะหนึ่งคำ ฉันก็แทะหนึ่งคำ

หลินเซี่ยแบกลั่วเสวี่ยเวยเดินเข้าไปในสถานีรถไฟใต้ดินตลอดทาง จากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นรถไฟ เนื่องจากเป็นช่วงเลิกงาน รถไฟใต้ดินจึงมีคนค่อนข้างเยอะและไม่มีที่นั่งเหลือ พวกเขาทำได้เพียงยืนอยู่เท่านั้น

ระยะทางจากเขตเมืองเก่ากลับเข้าเขตเมืองก็ไกลพอสมควร ลั่วเสวี่ยเวยไม่อยากให้หลินเซี่ยเหนื่อยเกินไป จึงลงจากหลังเขาเอง แล้วมายืนอยู่ในรถไฟใต้ดินด้วยกัน

พูดตามตรง ตั้งแต่โตมา นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วเสวี่ยเวยนั่งรถไฟใต้ดินที่เบียดเสียดขนาดนี้

ถ้าเป็นช่วงเลิกงาน ลั่วเสวี่ยเวยคงขับรถออกมาเอง หรือไม่ก็ให้พ่อบ้านมารับ เธอไม่ชอบสภาพแวดล้อมที่แออัดแบบนี้

แถมไม่รู้ว่าจะมีไอ้มือปลาหมึกโผล่มาหรือเปล่า ลั่วเสวี่ยเวยไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ถ้าเจอเข้าก็ยุ่งยาก เพราะงั้นหลีกเลี่ยงได้ก็หลีกเลี่ยงไว้ก่อน