กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 120: ฉันก็เป็นลูกผู้ชายนะ!
หลังจากคนอื่นๆ กลับไปแล้ว หลินเซี่ยก็สั่งบะหมี่ราดเนื้อตุ๋นสองชาม แล้วนั่งกินกับลั่วเสวี่ยเวยในร้าน
สิ่งที่ทั้งคู่คาดไม่ถึงก็คือ ร้านเล็กๆ ในซอกหลืบแบบนี้กลับมีรสชาติดีเกินคาด ทั้งเนื้อตุ๋นและเส้นต่างก็อร่อยมาก
ลั่วเสวี่ยเวยอาจยังโกรธอยู่ เธอแทบไม่พูดอะไร เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ ถ้าหลินเซี่ยไม่เป็นฝ่ายชวนคุย เธอก็ไม่พูดด้วยเลย
“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมาที่นี่? แถมยังรู้ด้วยว่าฉู่หยางเซิงจะดักเล่นงานฉัน?”
“พ่อบ้านบอกฉันน่ะสิ”
ลั่วเสวี่ยเวยเคี้ยวเนื้อตุ๋นแก้มตุ่ย ก่อนจะพูดกับหลินเซี่ยอย่างไม่พอใจว่า “เรื่องที่สามีของตัวเองไปไหนมาไหน ยังต้องให้คนอื่นมาบอก ฉันถึงจะรู้”
“อย่าโกรธเลยนะ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้แล้ว” หลินเซี่ยยิ้มพลางปลอบลั่วเสวี่ยเวย