บทที่ 101: ทำธุรกิจก็ต้องเจ้าเล่ห์หน่อย

บทที่ 101: ทำธุรกิจก็ต้องเจ้าเล่ห์หน่อย

ท้ายที่สุดหลินเซี่ยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองพาลั่วเสวี่ยเวยกลับห้องมาได้ยังไง แถมยังนอนหลับไปพร้อมกับเธออย่างสงบอีกต่างหาก

เขายังรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากซูเปอร์แมนเลย ขนาดนี้แล้วยังรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้

แต่ตอนนั้นเขาก็เหนื่อยจนแทบหมดแรงจริงๆ ล้มตัวลงได้ไม่นานก็หลับไป

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาก็เกือบเที่ยงแล้ว พวกเขาช่วยกันเก็บสัมภาระ กินบะหมี่ง่ายๆ คนละชาม จากนั้นก็เช็กเอาต์ออกจากโรงแรมและขึ้นเครื่องบินกลับนครหลินไห่

เมื่อกลับมาถึงห้อง 301 อาคาร 1 อีเดนการ์เดนอีกครั้ง ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา

“อา—อยู่บ้านนี่กว้างขวางสบายกว่าจริงๆ”