บทที่ 99: วันนั้นจะไม่มีวันมาถึง

บทที่ 99: วันนั้นจะไม่มีวันมาถึง

พังพอนวนเวียนอยู่นอกเล้าไก่ ยังไงก็ต้องมีเรื่องไม่ดีแน่ หลินเซี่ยไม่เชื่อหรอกว่าฉู่หยางเซิงจะมาที่ร้านเพื่อซื้อชานมจริงๆ

การมาเดินเตร็ดเตร่อยู่หน้าร้านด้วยท่าทางมีพิรุธแบบนั้น ต้องไม่ได้คิดดีแน่ๆ

“ฉันรู้แล้ว อีกสองวันฉันจะกลับไป เดี๋ยวฉันระวังตัว นายช่วยขอบคุณเธอแทนฉันด้วยนะ” หลินเซี่ยตอบโจวเหยา

“ได้”

หลังคุยเสร็จ หลินเซี่ยก็เดินออกจากห้อง ตั้งใจจะไปดูว่าลั่วเสวี่ยเวยเป็นยังไงบ้าง แต่พอเปิดประตูออกมา เขาก็เห็นลั่วเสวี่ยเวยเปิดประตูเดินออกมาพอดี

หลังอาบน้ำเสร็จ ลั่วเสวี่ยเวยเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกระโปรงพลีตสีดำยาวคลุมเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ดูสวยสะดุดตา