บทที่ 50: หน้าตาก็ขี้เหร่ แถมยังสมองทึบอีก

บทที่ 50: หน้าตาก็ขี้เหร่ แถมยังสมองทึบอีก

วันจันทร์ หลินเซี่ยกับลั่วเสวี่ยเวยต่างก็ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ลั่วเสวี่ยเวยต้องเรียนหลักสูตรปริญญาโทต่อ ส่วนหลินเซี่ยมีตารางเรียนเต็มทั้งวัน

ขณะเดียวกัน หลินเซี่ยยังต้องคอยหาเวลาถามไถ่และดูสถานการณ์ของร้านชานมเป็นระยะ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด

เพราะอย่างไรเสีย สิ่งสำคัญที่สุดในการทำธุรกิจก็คือการเริ่มต้น ถ้าเริ่มต้นได้แย่ ธุรกิจนี้ก็คงเจ๊งตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

ตลอดทั้งวัน หลินเซี่ยแทบไม่ได้หยุดพัก แม้แต่ตอนงีบกลางวันก็ยังแค่งีบสั้น ๆ ที่หอพัก และช่วงนั้นก็ไม่มีใครมารบกวนเขา

จนกระทั่งหลังเลิกเรียนคาบภาษาอังกฤษช่วงบ่าย โจวเหยาก็มาหาหลินเซี่ยกะทันหัน แล้วถามเขาว่า