บทที่ 40: สิ่งที่ไม่ได้ครอบครอง มักก่อกวนใจอยู่เสมอ

บทที่ 40: สิ่งที่ไม่ได้ครอบครอง มักก่อกวนใจอยู่เสมอ

ลั่วเสวี่ยเวยถือร่มใสคันหนึ่ง ฝนตกกระทบร่มดังแปะ ๆ ก่อนจะไหลไปตามซี่ร่ม กลายเป็นสายธารเล็ก ๆ

ขอบตาของเธอแดงระเรื่อ มือหนึ่งถือถุงกระดาษ สวมชุดเดรสสีขาวที่เรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างาม ทว่าเมื่ออยู่บนตัวเธอกลับมีความงดงามชวนเศร้าอยู่ด้วย

เธอรู้ว่าหลินเซี่ยชอบสไตล์แบบนี้

เมื่อเห็นเงาร่างของหลินเซี่ย ลั่วเสวี่ยเวยก็เริ่มก้าวเดิน รองเท้าหนังสีดำคู่เล็กเหยียบลงบนแอ่งน้ำ ส่งเสียงแปะ ๆ เบา ๆ

หลินเซี่ยอยากทำเป็นมองไม่เห็น แต่ช่วงเย็นที่ฝนตกแบบนี้ ถนนคนเดินแทบไม่มีคน มันคงดูจงใจเกินไปหน่อย

เขาเหลือบมองลู่เหย่ข้างกายอย่างพูดไม่ออก ก่อนทำสัญลักษณ์มือสากลแสดงมิตรภาพให้ดู