บทที่ 39: เธอไม่ได้เสียใจ เธอแค่กลัว

บทที่ 39: เธอไม่ได้เสียใจ เธอแค่กลัว

ภายในสตูดิโอ ลั่วเสวี่ยเวยใช้มือทั้งสองข้างทำงานไม่หยุด แทบจะงอกมือที่สามออกมาช่วยอยู่แล้ว

เพราะเดี๋ยวหลินเซี่ยจะมารับเธอ เธอจึงต้องรีบจัดการงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ

ในช่วงที่กำลังยุ่งสุดๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลา

ลั่วเสวี่ยเวยคิดว่าเสียงที่แย่ที่สุดในโลกก็คือเสียงโทรศัพท์ แม้จะน่ารำคาญ แต่เธอก็ยังหยิบมือถือขึ้นมา พอกดรับสายแล้วก็เปิดลำโพงโดยไม่แม้แต่จะมอง ก่อนวางทิ้งไว้ข้างตัว

ยังไงตอนนี้ในออฟฟิศก็มีแค่เธอกับเสี่ยวอันสองคน

“พี่ลั่ว ได้ยินไหม?”

เสียงของจี้ตันตันดังมาจากปลายสาย

“ได้ยิน มีอะไรก็รีบพูดมา ถ้าจะชวนฉันออกไปเที่ยวก็ไม่ต้องนะ ฉันยังยุ่งอยู่”