บทที่ 18: หมดทางเยียวยาแล้ว

บทที่ 18: หมดทางเยียวยาแล้ว

หมดเวลาพักแล้ว การฝึกทหารก็เริ่มต่อ แสงแดดร้อนระอุกับเสียงตวาดเข้มงวดของครูฝึกทำให้นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งพวกนี้ทรมานไม่น้อย

ทุกอย่างยากตั้งแต่เริ่มต้น วันแรกของการฝึกทหารจึงเป็นวันที่ทรมานที่สุด พอผ่านไปไม่กี่วันจนเริ่มชิน จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไร แต่วันนี้คนส่วนใหญ่ต่างพากันโอดครวญไม่หยุด

ความวุ่นวายและความประหลาดใจที่ลั่วเสวี่ยเวยจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางสนามฝึก เดี๋ยวเดียวก็ถูกคนส่วนใหญ่ลืมไป

เพราะต่อให้สวยแค่ไหน ถ้าไม่ใช่คนของตัวเองก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองอยู่ดี มีเพียงกู้อวี้หรงเท่านั้นที่ยังสลัดเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้าออกจากใจไม่ได้

แม้แต่ตอนกินมื้อเที่ยง เธอก็ยังนั่งเงียบ ไม่เหลือความร่าเริงแบบเมื่อก่อนเลย