กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 17: การที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล
เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง หลินเซี่ยจึงรับโค้กแช่เย็นกระป๋องนั้นมา
แต่เขาก็ไม่ได้อยากดื่มเท่าไรนัก จึงพูดกับลั่วเสวี่ยเวยว่า “ถ้าจะให้ อย่างน้อยให้เป็นน้ำแร่ก็ได้ โค้กน่ะอากาศร้อนแดดแรงขนาดนี้ แถมฉันยังต้องฝึกทหารอีก เดี๋ยวตอนยืนท่ายืนทหารเกิดเรอจนลมรั่วขึ้นมาจะทำยังไง”
เหตุผลที่หลินเซี่ยไม่อยากรับโค้กจากลั่วเสวี่ยเวยก็มีแค่นี้ ไม่มีอะไรอื่น
แต่คนรอบข้างที่มองดูอยู่กลับตื่นเต้นกันสุด ๆ ถึงจะไม่กล้าตะโกนเสียงดัง แต่หลายคนก็ยังพึมพำกันเบา ๆ
“เชี่ย! ไม่เอาแล้วให้ฉันสิ!”
“รุ่นพี่ครับ ผมเอา! ผมเอา!”
…