กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 เป็นไข้
“อาจารย์อา ถึงขนาดนั้นเลยหรือครับ”
ซูจื่อหยางมองสีหน้าเหมือนคนท้องผูกของซวี่ฮุย แล้วอดแขวะไม่ได้
“รู้ไหมมีคำพูดว่า ‘ท้องหมาเก็บน้ำมันงาได้ไม่ถึงสองตำลึง’ ไหม” ซวี่ฮุยลูบหนังสือโบราณบนโต๊ะ พูดอะไรที่ชวนงงโดยสิ้นเชิง
“ผมรู้จักคำพูดนี้ครับ แต่ว่าประโยคของคุณดูจะไม่ค่อยเกี่ยวกันกับที่เราเพิ่งคุยกันเท่าไร”
ซูจื่อหยางทั้งแขวะไปพลาง ก็อยากดูหนังสือในห่อผ้าของซวี่ฮุยไปพลาง
ซวี่ฮุยคว้าหนังสือบนโต๊ะมาถือไว้แน่น “ถ้ามองเข้าไปแล้วดึงสายตาออกไม่ได้จะทำยังไง”
“เวรเอ๊ย… ถึงขนาดนั้นเลยหรือ”
ซูจื่อหยางเผลอสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว