เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 วิชามือเล็กสำนักอักษร
ตกเย็นป้าเจียงต้มยาแก้เลือดคั่งและบำรุงเส้นเอ็นกระดูกให้ซูจื่อหยางอีกครั้ง
หลังจากซูจื่อหยางดื่มเข้าไป วันรุ่งขึ้นก็สามารถลุกเดินได้แล้ว เพียงแต่ทั่วทั้งร่างยังคงรู้สึกปวดอยู่บ้าง
ตอนเช้า ซูจื่อหยางตื่นนอนแต่เช้าตรู่ เมื่อออกมาเห็นป้าเจียงกำลังฝึกวรยุทธ์ยามเช้าอยู่ในลานบ้าน ซูจื่อหยางไม่กล้ารบกวนจึงทำได้เพียงยืนดูอยู่ด้านข้าง
ในที่สุดหลังจากเจียงขุยฝึกวรยุทธ์เสร็จ เห็นซูจื่อหยางที่อยู่ด้านข้างจึงยิ้มออกมา “ตื่นแล้วรึ! อีกเดี๋ยวค่อยกินข้าวกัน!”
“สวัสดีตอนเช้าครับอาจารย์เจียง” ซูจื่อหยางไม่รู้จริงๆ ว่าควรเรียกเจียงขุยว่าอะไร ทำได้เพียงเรียกตามสถานะศิษย์ที่มาเรียนรู้วิชา
ใครจะรู้ว่าเจียงขุยพอได้ยินก็ขมวดคิ้ว “เฮ้อ! อย่าเรียกฉันว่าอาจารย์เลย อาจารย์ของเธอคือผู้มีฝีมือสูงส่งอย่างอาจารย์เหมิงเฟย ส่วนฉันเป็นเพียงชาวบ้านป่าคนหนึ่ง ไม่คู่ควรจะเป็นอาจารย์ของเด็กหัวกะทิอย่างพวกเธอหรอก”