ตอนที่ 322 ล้วนเป็นสารหล่อเลี้ยงของข้า

ตอนที่ 322 ล้วนเป็นสารหล่อเลี้ยงของข้า

หากหลินมู่และผู้อาวุโสอู๋เชวียทั้งสองคนอยู่ที่นี่ ย่อมมองปราดเดียวก็จดจำได้ทันทีว่ากลิ่นอายสีม่วงเข้มพิกลที่สิ่งนี้แผ่ซ่านออกมา

แท้จริงแล้วเป็นกลิ่นอายที่มีเพียงต่างเผ่าพันธุ์นอกดินแดน ซึ่งพวกเขาเคยพบเห็นมาก่อนหน้านี้เท่านั้น

“สวรรค์ของข้า นี่มันตัวอะไรกัน เหตุใดแลดูคล้ายหัวใจดวงหนึ่ง ทั้งยังคงมีชีวิตอยู่เสียด้วย!”

หนึ่งในนั้นร้องอุทานขึ้นมาพลางเบิกตากว้าง จ้องมองสิ่งตรงหน้าด้วยความตระหนกและสงสัย

หัวใจนั้นมีขนาดเท่ากำปั้น ภายนอกถูกห่อหุ้มไว้ด้วยชั้นกลิ่นอายพิกลสีม่วงเข้ม

คนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ไม่อาจเชื่อสายตาตนเองต่อสิ่งที่ได้พบเห็น

หัวใจดวงหนึ่งทอดตัวนิ่งอยู่ในหลุม แผ่ซ่านกลิ่นอายชวนให้ใจสั่นสะท้านออกมา ทั้งยังคงเต้นตุบ ๆ อยู่อย่างไม่ขาดสาย