กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แฮะ ๆ ภรรยาน้อย ท่านปู่เต่าเห็นว่าเจ้ามีรูปโฉมงดงามอยู่บ้าง มอบโอกาสให้เจ้าประจบเอาใจสักคราเป็นอย่างไร?”
ด้านนอกโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งกำลังยิ้มอย่างน่ารังเกียจมุ่งไปยังหญิงงามที่เดินผ่านทางมา
“ถุย! คนแก่ไม่สำรวม! แก่ป่านนี้แล้วรีบลงหลุมไปเสียเถอะ น่าสะอิดสะเอียนจะตาย!”
แม่นางก่นด่าคำหนึ่ง ถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วเดินเลี่ยงไปด้วยความหงุดหงิดเสนียดจัญไร
“เฮ้ย นังภรรยาน้อยนี่ ไม่รู้จักไว้หน้ากันเลย!”
ชายชราหลังค่อมพลันสีหน้าเคร่งขรึมลง มองเงาร่างสะคราญที่เดินห่างออกไป ลูกแก้วตากลอกไปมา คิดไว้ว่ารอให้ถึงราตรีมืดลมแรง จะต้องไป ‘จัดการ’ นังภรรยาน้อยที่ดูแคลนผู้อื่นคนนี้อย่างรุนแรง
ขณะที่ชายชราหลังค่อมกำลังคิดคำนวณความคิดชั่วร้ายอยู่นั้น วาจาอันสงบนิ่งสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากในร้านสุราด้านหลังตน
“เฒ่าเต่า”
เฒ่าเต่าตกใจจนตัวสั่นเทาในทันใด พลันได้สติกลับคืน บนใบหน้ารีบเบียดออกจากรอยยิ้ม หันหลังกลับก้าวมุ่งไปยังในโรงน้ำชาอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยว่า “โอ้ เจ้านาย ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ!”
เฒ่าเต่าเข้าไปในโรงน้ำชา มาถึงเบื้องหน้าบุรุษอาภรณ์ครามผู้หนึ่งแล้วค้อมกาย สีหน้ากระวนกระวายอย่างยิ่ง