เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
"น่าชังนัก พวกมันเป็นหนูหรืออย่างไร รู้จักแต่หลบหนีวุ่นวาย!"
ฉู่ตงตวาดอย่างไม่สบอารมณ์
เก่ออวี่ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดพลางกล่าวว่า "หรือพวกเราจะถอยออกจากส่วนลึกของดินแดนลับก่อน แล้วค่อยรอพวกมันออกมาอยู่ข้างนอก?"
"ไม่ได้!" ชุยหยวนปฏิเสธในทันที น้ำเสียงเด็ดขาดไม่มีทางประนีประนอม
"เหตุใดจะไม่ได้? พวกเราก็ไปรอข้างนอก ถึงอย่างไรส่วนลึกของดินแดนลับก็มีไอพิษ หานเยว่ทั้งสี่คนยังจะมุดหัวอยู่ข้างในตลอดไปไม่ยอมออกมาหรือว่าจะ?" เก่ออวี่แค่นหัวเราะ
"หึ ๆ พูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด เช่นนั้นพวกเจ้าก็ออกไปรอเถอะ ข้าชุยหยวนรอไม่ไหว ข้าเพียงอยากรีบจับกุมเอารายหัวไปมอบให้ท่านผู้สูงศักดิ์อาภรณ์ครามโดยเร็ว!"
ชุยหยวนยิ้มอย่างไม่ยี่หระ จากนั้นก็เอาแต่สนใจตนเองไล่ตามไปข้างหน้า
เก่ออวี่และฉู่ตงเห็นดังนั้นแววตาเปลี่ยนไป ได้แต่กัดฟันลงมือ