เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สิ้นเสียงของเฒ่าเต่า ด้านหน้าโรงเรียนฉางเซิงพลันเงียบกริบ
พวกเฉาอวี้หลงตาค้างอ้าปากหวอมองดูชายชราแปลกหน้า การเต้นของหัวใจช้าลงไปหลายจังหวะ
ทุกคนต่างก็ดูออกแล้ว ชายชราแปลกหน้าผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนของท่านลู่ และจากคำเรียกขานนั้นก็พอสรุปได้ว่า น่าจะเป็นคนรับใช้คนหนึ่ง
ตะ...แต่ว่า นี่จะโอหังอวดดีเกินไปแล้วหรือไม่!
อย่างไรเสียเหมยชางอู๋กับอินเฉวียนก็เป็นถึงบุคคลสำคัญระดับระยะสูงสุดแห่งจักรวรรดิซิงลั่ว สำหรับผู้ยิ่งใหญ่สองท่านนี้ ยามปกติผู้คนกระทั่งหน้าตาก็ยังไม่เคยได้พบเห็นด้วยซ้ำ
และที่สำคัญที่สุดคือ ท่านลู่ยังไม่ทันได้ปรากฏตัวเลย เจ้าที่เป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่งกลับไม่แม้แต่จะไปรายงานสักคำ ก็เอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา ไม่...ไม่เหมาะสมกระมัง...
หากเมื่อครู่นี้เป็นท่านลู่ที่เอ่ยวาจาขับไล่เช่นนั้นออกมา ทุกคนย่อมยอมรับได้แน่นอน แต่พอมันถูกเอ่ยออกมาอย่างโอ้อวดอย่างไม่ละอายจากปากคนรับใช้อย่างเฒ่าเต่า ทุกคนก็รู้สึกตื่นตระหนกตกใจอย่างร้ายกาจ