เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฒ่าเต่าก็หาวหวอดเดินออกมาจากห้อง เตรียมจะไปเปิดประตูใหญ่ของโรงเรียนฉางเซิง ทั้งถือโอกาสนี้ไปพบหน้านักศึกษาเหล่านั้นเสียหน่อย
ทว่าไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลย จุ้ยเชียนเฉินก็เดินออกมาจากอีกห้องหนึ่งเช่นกัน จึงปะทะหน้าเข้ากับเฒ่าเต่าพอดี
ทั้งสองสบตากัน จากนั้นจึงประสานมือคารวะทักทาย
“หึ ๆ ผู้ช่วยสอนจุ้ยตื่นเช้าไม่เบา ขยันขันแข็งดีแท้”
“พี่เต่าเองก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน”
หลังจากทักทายตามมารยาทจอมปลอมจบลง ทั้งสองก็วางมือลงบนที่จับประตูพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย!
เฒ่าเต่ามองมือข้างนั้นของจุ้ยเชียนเฉินพลางยิ้ม “หมายความว่าอย่างไรกัน? หรือว่าแค่งานเปิดร้านต้อนรับนักศึกษา ผู้ช่วยสอนจุ้ยยังคิดจะแย่งชิงกับข้าอีกหรือ?”
จุ้ยเชียนเฉินสีหน้าไร้อารมณ์ “พี่เต่าเข้าใจผิดแล้ว เพียงแต่ทุกเช้าตรู่ล้วนเป็นข้าที่มาเปิดร้านจนเป็นความเคยชิน อีกทั้งพี่เต่าเพิ่งมาถึง หน้าไม่คุ้นเอาเสียเลย ในใจข้าจึงกังวลว่าพี่เต่าจะทำให้พวกนักศึกษาตกใจเอาได้”
ทำให้ตกใจงั้นรึ?