เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลู่ฉางเซิงมองดูจุ้ยเชียนเฉินที่กำลังค้อมกาย ไม่ได้กล่าวอะไร หันหลังจากไป เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
เมื่อจุ้ยเชียนเฉินสังเกตพบ ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึงงัน เบื้องหน้าไหนเลยจะยังมีเงาร่างในอาภรณ์ครามอยู่อีก
"เฮ้อ"
จุ้ยเชียนเฉินถอนใจคำรบหนึ่ง
เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทีละฉากนับแต่ที่ท่านลู่มายังตำบลจี๋เสียง มักจะมากินที่ร้านบะหมี่ของเขาเป็นประจำ มักจะสั่งบะหมี่ต้นหอมเป็นประจำ มักจะบอกว่าลิ้มไม่รู้รสชาติเป็นประจำ ตอนนี้พอนึกดู เป็นดังที่คาดว่ามีบางอย่างผิดปกติยิ่งนัก
อย่างไรเสียเรื่องที่ท่านลู่ล่วงรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาคือฟูจื่อเมามายนั้นเป็นจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
เพียงแต่ที่อีกฝ่ายกล่าวว่าบะหมี่ต้นหอมไร้รสนั้น แท้จริงแล้วมีความหมายลึกซึ้งอะไรแฝงอยู่ข้างในกันแน่? หรือว่าจะหยอกเล่นแก้เบื่อกับเขาอย่างบริสุทธิ์ล้วน ๆ?
"เฮ้อ"
จุ้ยเชียนเฉินถอนใจอีกครา แม้กระทั่งตัวเขาที่อยู่ในฐานะผู้นำสามอริยะ ฉลาดปราดเปรื่องไร้ใดเปรียบ ก็ยังคาดเดาความหมายแฝงของท่านลู่ไม่ออก
"ชำระดวงจิต เข้าสู่ฝัน?"