เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ครู่หนึ่งต่อมา เฒ่าสวียกชามบะหมี่ต้นหอมไอร้อนกรุ่นออกมาจากครัวหลังร้าน แล้วนำมาวางลงตรงหน้าลู่ฉางเซิง
"นี่ขอรับ ท่านซินแสลู่ ตะเกียบ"
เฒ่าสวียื่นตะเกียบข้ามมาให้
ลู่ฉางเซิงรับมา หลังจากคลุกเคล้าเล็กน้อย ก็คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมา โดยไม่สนใจว่าจะลวกปากหรือไม่ ซู้ดคำเดียวก็เข้าปากไปแล้ว
เฒ่าสวีมองดูจนต้องขมวดคิ้ว แม้ว่าจะเคยชินแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่นพรั่นพรึง
ในใจคิดว่าหรือว่าจะปากของท่านซินแสลู่ทำด้วยเหล็กกัน?
นี่เป็นบะหมี่น้ำที่เพิ่งยกออกจากหม้อเลยนะ!
"ท่านซินแสลู่ ครั้งนี้ท่านลิ้มรสชาติออกบ้างหรือไม่ขอรับ?" เฒ่าสวีอดถามไม่ได้
คราวนี้ เขาอุตส่าห์จงใจใส่เกลือเพิ่มไปอีกหน่อยเชียวนะ
ลู่ฉางเซิงกลืนเส้นบะหมี่ลงคอ พลางเอ่ยอย่างน่าเสียดายว่า "ยังคงลิ้มรสไม่ออกอยู่ดี เกรงว่าการจะลิ้มรสชาติของบะหมี่ชามนี้ให้ออก คงมิใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในวันสองวัน"