กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เมื่อแรกเกิดเป็นมนุษย์ ธรรมชาติเดิมดีงาม ธรรมชาติใกล้เคียงกัน ความเคยชินทำให้ห่างกัน หากไม่อบรมสั่งสอน…… เอิ่มมม ต่อไปคืออะไรแล้วนะ?”
ภายในโรงเรียนอันเรียบง่าย มีเด็กชายตัวน้อยผิวดำมะเมื่อมยืนอยู่ เขากำลังเกาศีรษะ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ลูกแก้วตากลอกไปมาไม่กล้ามองไปยังแท่นสอน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจ้าลาน้อยเสี่ยวเฮยโง่จริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าลาน้อยเสี่ยวเฮย หากเจ้ายังท่องจำไม่ได้อีก ซินแสยืนยันใช้ไม้เรียวฟาดเจ้าแน่!”
“ไอ้หยา ลาน้อยเสี่ยวเฮยเอ๋ยลาน้อยเสี่ยวเฮย ทั้งอัปลักษณ์ทั้งโง่เขลา!”
“……”
ภายในโรงเรียน เด็กหนุ่มและหญิงสาวทั้งสิบห้าคนต่างพากันหัวเราะหยอกล้อ
“แค่ก”
ทันใดนั้น เสียงไอเบา ๆ สายหนึ่งก็ดังขึ้นจากแท่นสอน
โรงเรียนพลันเงียบสงบลงในทันที นักศึกษาทุกคนรีบเงียบเสียง นั่งตัวตรงแหน่ว ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง